Nieuws uit de tuin

In deze rubriek kunt u alle wekelijkse nieuwtjes uit de tuin nog eens nalezen.

Wilt u de berichten van 2011 lezen, kliek dan hier

Wilt u de berichten van 2010 lezen, klik dan hier

Wilt u de kiemblaadjes lezen (maandelijkse nieuwsbrief van 2007-2010), klik dan hier.

week 8:

Als de zon zich laat zien kan het zowaar eventjes warm aanvoelen. Daar gaan we deze week maar eens van profiteren door de kas weer eens op te zetten. Met zo'n waterig februarizonnetje wordt het in zo'n tunnel ineens volop lente, en kunnen we weer heerlijk aan de slag: volgende week kan ik de eerste lading plantgoed verwachten om hem mee te vullen. Liefst in T-shirt natuurlijk, in het kader van ' mooi weer moet je afdwingen'. Mocht ik dan nog niet beter zijn (ik tiep met griep) dan wordt ik het tegen die tijd wel weer eens.

Dus volgende week is het startschot weer gevallen, en staan er kropsla, eikenbladsla, chinese kool, bosbietjes, bosknoflook, spinazie, raapsteeltjes, radijsjes, en vast nog een hoop meer groenten te groeien...

Week 7:

Het is gebleken dat alle tenen en vingers zijn bijven zitten. Ze zijn er niet afgevroren afgelopen week. (ik hoorde tenminste niets rammelen in mijn laarzen) Nu kunnen we de effecten zien van koning winter op de tuin. Ik vermoed dat we erg snel kunnen beginnen met de grove grondbewerkingen, want van de prei en spruiten is niets meer over. Nu de vorst eraf is, zal die wel snel gaan rotten. Of de boerenkool het heeft doorstaan wil ik eens zien aan het einde van de week. Dan wordt ook duidelijk hoe de winterpostelein en veldsla de minus 20 heeft ervaren...

Diverse groenbemesters zoals phacelia en japanse haver zijn doodgevroren. Dat is dan weer niet zo erg. Bij het onderwerken in de bodem in maart groeien ze dan niet meer terug en dat vergemakkelijkt weer het onkruid vrij houden van het volgende gewas. Hun diensten verlenen ze tijdens het verteren in de bodem. Dan komen alle opgeslagen voedingsstoffen weer beschikbaar voor de volgende generatie gewassen. De winterrogge doet dan weer wel zijn naam eer aan. Doodgewoon groen keert hij uit de vorst terug en groeit gewoon weer verder.

Nu het zo dooit, en het buiten weer wiemelt van de meesjes en sijsjes die een kwabaal van jewelste maken, is de lente niet ver weg meer... Op naar de raapsteeltjes, spinazie en de eerste koolrabi!!

Week 6:

Ik wil u graag bedanken voor de getoonde moed om de pakketten door winterse winden heen af te halen. Ondanks de kou krijg ik het er warm van als ik zie hoeveel mensen met mutsen, wanten en sjaals hun pakket komen halen.

Deze week heeft tot nu toe het record van meest barre omstandigheden uit onze pakkettengeschiedenis. Ik heb mijn best gedaan om de pakketten vorstvrij af te leveren: In de schuur (onverwarmd..) staat een warmte-elementje warme lucht te blazen. Zodoende heb ik kisten kunnen voorverwarmen, de koelcel in een anti-vriescel kunnen omtoveren en in de schuur zelf vriest het net niet...

Voor het transport heb ik een bus kunnen lenen, waardoor ik met de airco nog de boel een beetje kon opwarmen alvorens het op de afhaalpunten onder dekens te bedekken. Excuses, niet alle dekens waren even schoon, ze hebben onder de pompoenen in de kuubskisten gelegen. Graag de groenten en fruit voor de zekerheid extra wassen!

Met dit soort temperaturen is wel het eind bereikt van alles wat op het veld staat, ben ik bang. Zelfs winterprei, boerenkool en spruiten overleven deze temperaturen waarschijnlijk niet. Ik ben benieuwd wat ik er nog van zal kunnen oogsten. Is alles kapot, dan is dat een typisch geval van jammer...

Week 5:

Ja, ik mag nu toch wel weer eens over het weer beginnen toch! Ik ben tenslotte tuinder, en zo'n weer heeft direct invloed op hoe je iets wel of niet kunt doen. In dit geval dus vooral niet doen! Oogsten van het veld is uitgesloten (gelukkig had ik de prei al met wortels en al binnengehaald voor de vorst). Dus we leveren vanuit de voorraden!

Ik heb nog wat gewassen beschermd door er doeken overheen te trekken. Ik bescherm ze dan niet zozeer tegen kou, maar vooral tegen uitdroging. Je zou het niet zeggen, maar de bladeren blijven water afgeven. Niet zozeer door verdamping, maar door sublimatie (van vast naar gas... Van ijs naar waterdamp...) Door er doek overheen te trekken neemt de wind minder vocht mee en blijven de planten in bevroren toestand toch nog levensvatbaar...

De doeken zorgen er ook voor dat er geen duivenschade komt. Die vinden bij dit soort weer de boerenkool en de spruiten bijzonder interessant om op te gaan zitten eten en poepen. Die gratis bladbemesting is dan wel leuk, maar ze laten dus geen blaadjes meer zitten! Ik heb liever dat ze dan naar de uitgebloeide broccoli planten gaan...

Ik wens iedereen bijzonder veel ijspret maar ik voor mij wens toch weer een flinke dooiperiode...

Week 4:

Deze week beginnen we met de bouw van een afdak, bestemd voor de tijdelijke huisvesting van de schapen. Deze beginnen namelijk langzaam maar zeker op te bollen en we verwachten begin maart de eerste lammetjes. Wel geteld is dat over een hele dikke maand, en dan verklaar ik het ook meteen lente. Maar mocht dat nog niet echt zo voelen, dan kunnen de lammetjes tenminste in droog stro ter wereld komen, wel zo lekker.

Verder gebeurt er niet zo heel veel op de tuin. We nemen de kans om bijvoorbeeld naar een biologische vakbeurs te gaan. Dat was vorige week en we zijn weer wat ervaringen rijker en ook wat illusies armer. Bio is Big Business. Tenminste, dat vinden daar een hoop mensen. Voor mij is dat toch een beetje anders. Bio is gewoon gewoon doen. Geen fratsen, geen gif, gewoon landbouw zoals we dat al eeuwen doen, met wat moderne handigheidjes (een trekker bijvoorbeeld) maar zonder al die moderne welvaartsziekten zoals grootschaligheid, uiteengereten verbanden, gekunsteldheid, reclamekreten en dom houden van de consumenten.

Gewoon landbouw op basis van wat de natuur biedt en geven kan.

Voor wie dat te simpel vindt, kon op de Biovak zien hoe je hetzelfde concept met veel meer winst kunt verkopen, door gewoon alles wat simpel is een stuk complexer te vertellen, een mooi strikje eromheen en... kassa!

Behalve dat waren er gelukkig ook heel veel originele boeren,, buitenlui en allerlei vakidioten pur sang, ik zag zelfs een enkele sandaal en rook ergens nog een geitenwollen sok.

In de lezingen waren er verhalen te horen van andere biologische boeren. Het fijne ervan is dat je je dan door alle herrie heen toch verbonden kunt voelen met andere mensen die het hart zo'n beetje op diezelfde

Week 3:

Het lijkt even op winter... Gelukkig niet meer zo nat, dan kunnen we toch nog iets doen op het veld, bijvoorbeeld... spruiten oogsten. De vorst maakt het eigenlijk een tikje gemakkelijker ook nog. Normaal zou je spruiten plukken, maar ik ging dus op weg om ze om te hakken. Doordat de stammen goed bevroren waren, kon ik vrij gemakkelijk met een kapmes de stammen vellen. Anders wil je wel eens halverwege blijven steken, en kost het meer moeite. Nu braken ze goed mee af op het mikpunt.

Ondertussen komen de dozen met zaden binnen, en ben ik beter geordend dan de hele rest van het jaar met al die levende schatten op orde brengen en in de juiste doosjes doen. Ik herken mezelf niet meer als ik zie dat ik verschillende doosjes zaden heb met ' bladgewassen', ' wortelgewassen', en zelfs eentje alleen voor 'tomaten'. Gekker moet het niet worden. Als je ziet hoe die dozen er de rest van het jaar uitzien met allemaal halve zakjes, door elkaar heen gegooid... Laten we het maar op het cultiveren van voorpret houden, want ik durf er geen psycholoog naar te vragen wat het anders zou kunnen betekenen.

Aan de andere kant: wanneer gebeurt het nou dat je een hele tuin kunt vasthouden in twee handen en dat alles nog gewoon op orde is, zonder onkruid, rot, ziekten, insecten, enz.

Zullen we het maar gewoon zo laten dan? ... Neuh...

Week 2:

Na de regen en alle storm zijn vandaag alle vogeltjes weer aan het fluiten. Afgelopen week was me het weekje wel. Alle inspanningen om een mooie luchtige bodem met een mooie structuur te krijgen hebben ook een keerzijde: Verander alle lucht eventjes in water en je houdt een bodem over die heel stevig lijkt, maar waar je meteen erg diep in wegzakt. Dat heeft ook Moos, ons paard, gemerkt. Hij had al zijn eerdere weitjes 'op', en stond op een klein stukje gras in de tuin. Voordat het ging regenen had hij daar de grond netjes ' aangedrukt', maar tijdens de laatste storm stond hij toch ineens tot boven de hoeven in de blubber. Toen ik hem wilde verhuizen, was dat nog even heel spannend want halverwege zonk hij onverwacht bijna tot aan zijn buik weg. Nu heeft hij weer droge hoefjes want het middenpad van de tuin is nu omheind en is wel stevig genoeg om hem te dragen. Ook de schaapjes staan weer op het droge.

Dus was dat lenteachtige weer wel even welkom om alle blubber-ellende te vergeten. Volgende week gaan we weer volop het veld op om te oogsten, dat was deze week bijna onmogelijk...

Week 1:

Ik heb mijn best gedaan om me in te houden, het oude jaar van 2011. Maar nu mogen we dan los op alle plannen voor 2012. Dus de neus gaat weer in de bestellingen voor zaden van de meest uiteenlopende gewassen. Zo gaan we dit jaar experimenteren met bossen gemengde raapstelen (verschillende kleuren en bladvormen door elkaar heen gezaaid), andere rassen pompoen en weer een heel ander arsenaal tomatenrassen (zelf verzameld van Franse markjes in Bretagne), waaronder diep bruin-paarse varianten. Ook verheugen we ons op de eerste chioggia-bosbieten, de gouden raapjes en de mooiste soorten bataviasla... Dromen we al over kapucijners... enz.

Deze dagen is een tuinder minder in het veld als wel in zijn (boven-)kamertje te vinden. In de winter stelt een tuin niet zoveel voor. Eigenlijk is een tuinder zonder tuin wel een beetje geamputeerd. Om de fantoompijn te bestrijden begint zo iemand dan maar vast in zijn hoofd te zaaien en te planten. Daar groeien al snel velden vol met mooie gewassen, het weer zit altijd mee, onkruid bestaat er niet, en bloed zweet en tranen zijn er al helemaal niet bij betrokken. Insektenplagen, schimmels bestaan er alleen in de boekjes, in het veld zijn ze nooit te vinden.

Gelukkig is het al snel weer tijd voor de eerste realiteitscontrole. Elke week oogsten in de koude blubber houdt zo'n mens nog net met de beide voeten op de grond, alhoewel die wilde grimas niet meer van het gezicht te krijgen is...